Plaspauzepoëzie

Schrijfsel

9.

Dreadsception


Het was een druilerige woensdagmiddag in juli die in zijn volle glorie aan de essentie van maandagochtenden na vakanties deed denken. Een laagvliegende helicopter concurreerde met de wasdroger om dat stukje geluidsspectrum dat zo lekker resoneert met een lege maag. Ze, een jonge vrouw, had een wit shirt vast, vouwde het tot een opgevouwen wit shirt, en legde het op de stapel opgevouwen witte shirts naast waar de stapel opgevouwen zwarte shirts zou komen. Ze pakte een volgend shirt, en leunde ongemerkt op de knop van de automatische piloot. Ze stond voor de spiegel, met een stapel opgevouwen witte shirts. Het was de ochtend na haar transformatie, van dreads naar kroes. Hmm, dacht ze, ik ben het nog steeds. Ze borg de witte shirts op in de kast, en gleed terug naar waar ze inmiddels de zwarte shirts aan het opvouwen was.


Geweldig!


Je ziet er goed uit vandaag; zeker 142 woorden beter dan gisteren.

Jouw mening over mijn schrijfsel:

Geheel vrijblijvend en anoniem uiteraard.
Meer weten?

Nog niet genoeg gehad?

Deze vind je misschien ook wel leuk:

Wees hip, en deel hem via
e-mail of Twitter of Facebook