Plaspauzepoëzie

Schrijfsel

27.

Het is maar hoe je het bekijkt


Aan de bar van een café hangt een man op een kruk op het randje van zijn midlifecrisis. Hij steekt af als een grove schets in houtskool tegen het uitgewreven grafiet van de achtergrond. Het weinige licht, een diffuus mengsel van vergeten nicotine en uitgesmeerde illusies, weerkaatst zijn okere gelaatstrekken in gegumde lijnen. Zijn halflege glas bier is gemarkeerd met tussenslokse kringen van aangekoekte zelfreflectie.

Zullen we hem voor de grap Joep noemen?

Hij schermt zich af wanneer de deur open gaat en een vlaag realiteit het etablissement binnenstroomt. Twee jonge mensen; een man en een vrouw. Frisse lucht. Jas-, tas- en krukgeluiden. Een mannenstem die twee biertjes bestelt, en een slaak, een vrouwenslaak. Joep draait zich nieuwsgieriger dan hij cynisch is om naar het rumoer. En omdat je een goede crisis het beste kunt beginnen met een stugge portie mentale chaos, gebeurde er op dat moment meer dan hij aan kon.

Pause.

Door het gebrandschilderde glas schitterde de laagstaande zon en liet haar stralen rusten op de zachte, parmantige boezem van de jonge vrouw die haar armen vrij opzichtig achter zich uitstrekte. Joep dacht aan zijn dochter. Aan het ongrijpbare van Picasso die de passieve studie van Rembrandt had verdrongen.

De jonge man bezigde zich naar ieders periferie met de praktische randzaken van zijn bestelling, terwijl de barman de status van halfvol gebruikte voor een waarderende blik op wat voor hem de Mona Lisa was, maar waarmee hij eigenlijk het fluwelen marmer van Bernini bedoelde. Joep dacht aan zijn halflege glas.

Maar Joep realiseerde zich vooral dat leven en sterven twee perspectieven van hetzelfde concept zijn. Op dezelfde manier dat een halfleeg glas in je hand soms voller is dan een halfvol glas waar je op staat te wachten terwijl je je portemonnee zoekt om voor je Tinder-date te betalen.

Play.

De realiteit van een of meerdere halflege glazen stuurde Joep naar het toilet. De barman schuimde twee volle glazen bier af en zette ze neer voor consumptie. Het restant van de vijf euro mocht hij houden. De show was voorbij.

Boven het urinoir viel Joep voor het eerst op dat er op de muur was geschreven. Hij keek normaal eigenlijk altijd naar beneden, voor de zekerheid. It's better to be pissed off than to be pissed on.

Ja, dacht hij, het is maar hoe je het bekijkt.


Geweldig!


Jij maakt deze website minstens 2.31% beter.

Jouw mening over mijn schrijfsel:

Geheel vrijblijvend en anoniem uiteraard.
Meer weten?

Nog niet genoeg gehad?

Deze vind je misschien ook wel leuk:

Wees hip, en deel hem via
e-mail of Twitter of Facebook