Plaspauzepoëzie

Schrijfsel

19.

Mijn paradoxaal zelfvertrouwen


Ik heb een vriendin met twee poezen. Eva heet ze, en ze houdt haar katten binnen, opgesloten. Ze vertelt iedereen dat dat zo is om praktische redenen. Maar ik, aspirant amateur private detective, weet de echte reden, en zal deze weldra onthullen. Spannend SBS6-geluid. Ze is bang dat ze buiten een leuker mens tegenkomen, met betere brokjes, en een zachtere schoot.

Ik begrijp als geen ander de beweegredenen achter haar gevangenisregime. Eva en ik hebben niet alleen een intens emotionele band. Ik ben daarnaast ervaringsdeskundige, als onzeker mens van twee poezen die eveneens om praktische redenen indoor zijn. Ik ben het helemaal met Eva eens. Het is verdomd eenvoudig om waar dan ook een leuker mens te vinden dan zij.

Ik daarentegen ben per (mijn eigen) definitie de leukste David imaginable, en als zodanig hurk ik me te pletter bij elke buurtkat voor een vriendschappelijke krabbel achter het oor, of een gezamenlijk moment van inkeer, onze blikken op oneindig. Ik ben daarin de minderheid, de kattochtoon van Tanthof-Oost.

Mijn zelfvertrouwen raakt juist in de kreukels van honden. Of beter gezegd, van honden waarover iemand mij, alsof dat vanzelfsprekend is, de verantwoordelijkheid overdraagt in de vorm van een touw om de nek van het arme dier. Dat is precies waarom ik babies zo eng vind, en kinderen die hun eigen reet niet kunnen afvegen. Ik heb geen hekel aan babies, of kinderen, of honden. Maar ik wil niet de schuld krijgen als ik ze per ongeluk laat vallen, of als ze niet heel, of in het juiste aantal thuis komen.

Die arme Pentium II in mijn hoofd, 266 MHz mét MMX, is al na drie seconde door mijn 64 MB RAM heen door alleen al het calculeren van alle realistische, chocoladegerelateerde rampscenario's met een of meerdere doden ten gevolge. Dan ben ik nog liever onzekere Eva, met haar twee harige poezen, brokjes van het huismerk, een schoot waar niemand zijn of haar hoofd op wil leggen, en een reep Tony's Chocolonely met karamel en zeezout die ik met niemand hoef te delen.


Ik ben trots op je!


Dat was toch weer 2.06% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid cultuur.

Jouw mening over mijn schrijfsel:

Geheel vrijblijvend en anoniem uiteraard.
Meer weten?

Nog niet genoeg gehad?

Deze vind je misschien ook wel leuk:

Wees hip, en deel hem via
e-mail of Twitter of Facebook